Een paar weken geleden was ik in Brazilië. De angst voor de 'gripe suína', varkensgriep oftewel Mexicaanse Griep oftewel H1N1, zat er flink in. Hoofdpunt in het nieuws waren iedere dag weer nieuwe berichten van mensen die aan de griep bezweken waren. In de kranten ontstond een heftige polemiek: nam de regering wel voldoende maatregelen? Waren er voldoende vaccins voorhanden? Overal op straat en zeker op de vliegvelden zag je mensen met mondkapjes. (Maar, -ja, je bent Braziliaan of niet!- de vrees voor de griep weerhield geen Braziliaan ervan te begroeten met een 'forte abraço', een warme omhelzing.)
Het was wel heel vreemd om, terug in Nederland, te horen dat de Nederlandse regering had bepaald dat de H1N1 een 'gewone' griep is. Er is dus geen reden voor paniek en geen noodzaak voor extra maatregelen. Er werd zelfs al overwogen de grote hoeveelheid vaccins die Nederland eerder had ingekocht, aan een ander land te verkopen.Een heel verschil met Brazilië. Natuurlijk is dat land veel groter dan Nederland (250 x om precies te zijn) en zijn er bijna 200 miljoen inwoners waardoor het niet verwonderlijk is dat er dagelijks mensen aan die griep overlijden. Maar is de Nederlandse regering dan niet erg nonchalant?Ik denk van niet. Hier wordt een duidelijke strategie gevolgd: bij de eerste signalen meteen reageren: vaccins inslaan en noodplannen opstellen voor als er grote groepen mensen uitvallen vanwege de griep. Kortom: op het ergste voorbereid zijn. Daarna kan je rustig afwachten hoe één en ander zich ontwikkelt, de strategie tussentijds aanpassen en vooral benadrukken dat er geen reden is tot paniek.
Kathleen Ferrier is sinds 2002 Kamerlid voor het CDA. Zij is het langst zittend Nederlands Kamerlid van Surinaamse afkomst. In haar columns geeft zij een inkijkje in haar politieke werk.
Net als bij de griep wordt er natuurlijk ook in de financieel-economische crisis gekeken naar wat de regering doet. Ook hier was de strategie: bij de eerste signalen meteen ingrijpen, dus de banken overeind houden. Maar, anders dan met de griep, is deze crisis niet iets dat wel weer overgaat. Hier zijn vergaande maatregelen nodig om de harde klappen die de financieel economische crisis ook in ons land uitdeelt, op te vangen. Dit vraagt daadkracht van de regering. Vaak hoor ik mensen nog zeggen dat het een kwestie is van even door die zure appel heen bijten en dat dan alles weer net zo wordt als voor de crisis, maar dat geloof ik niet. De situatie van voor de financieel economische crisis zal niet meer terug komen. Ik ben ervan overtuigd dat deze crisis ons daarom dwingt tot blijvende veranderingen. Dat betekent in feite dat we de manier waarop we onze samenleving hebben ingericht moeten herzien. Volgens trendwatcher Adjiedj Bakas, leert de geschiedenis ons, dat iedere crisis de mensheid kansen biedt om belangrijke stappen voorwaarts te zetten. Voorwaarde is wel dat men de feiten eerlijk onder ogen ziet en bereid is tot ingrijpende veranderingen. Ik zelf ben ervan overtuigd dat die veranderingen vooral de manier waarom we omgaan met elkaar en onze planeet zouden moeten betreffen. Dat moet namelijk met meer respect.
Welke maatregelen een regering ook neemt, dergelijke ingrijpende veranderingen kan een regering nooit alleen voor elkaar krijgen. Daarbij spelen ook maatschappelijke organisaties en natuurlijk ieder individu een grote rol. Juist organisaties zoals EZVN, Ethnische Zakenvrouwen Nederland, kunnen hierbij een fundamentele rol spelen door belangrijke onderwerpen, vanuit de eigen achtergrond aan de orde te stellen in bijeenkomsten en debatten. Maar ook als individu hebben we een grote invloed en verantwoordelijkheid. Als we vinden dat we met meer respect met de planeet om moeten gaan, kunnen we ervoor kiezen eerlijke producten te kopen. Zo verkoopt Verkade sinds kort uitsluitend eerlijke chocolade, duurzaam geproduceerd en met een eerlijke prijs voor de producenten. Omdat de consument dat wil.
Een regering kan het nooit alleen. Uiteindelijk gaat het altijd om mensen, hun sociale verbanden en netwerken en de keuzes die zij maken in hun dagelijks leven. Daar moet een regering oog voor hebben en ruimte voor geven. Omdat alleen door een werkelijk gezamenlijke aanpak we de kansen die ook deze crisis biedt, kunnen benutten voor een rechtvaardiger wereld.
